Open Faces FWQ Pitztal 2018 deelname

De legendarische Mittagskogel (3.162 m) was het strijdtoneel van de FWQ Open Faces in Pitztal op zaterdag 10 maart 2018. De competitie bestaat uit drie dagen, op de eerste dag is er voorbereiding met de organisatie en routeverkenning met de wedstrijdleiding. De volgende dag moet er een kwalificatie geskied worden, waarvan een bepaald percentage van de deelnemers door mag naar de derde dag om de finale te skiën. Hier word er van de top van de Mittagskogel naar het dal geskied, ruim 1700 hoogtemeters.

Nadat ik gekwalificeerd was voor de finale ben ik helaas met koorts naar bed gegaan met de hoop de ochtend van de finale weer fit te zijn. Dit was helaas niet zo. Toch besloot ik om mijn maatjes Max en Giacomo niet alleen deel te laten nemen aan de finale, samen zijn we de 500 hoogtemeters naar de top van de Mittagskogel gelopen om aan de start te verschijnen. Door het slechte zicht werd de start uitgesteld en begon het lange wachten. Met startnummer 68(tja, lotingen zijn nooit echt mijn ding) kon het nog erger? Ja! Er was nog een nummer 69. Het duurde uiteindelijk zo'n twee uur voordat alle 67 andere riders gestart waren en ik met knikkende knietjes van de koorts aan de start stond. De starter zei nog: ''Geht's dir?'' Waarop ik antwoordde: ''Jawoll". Toen begon het aftellen, ''three, two, one, dropin!'', Met lood in de benen vloog ik het eerste stuk met een hangneiging van vijftig graden naar beneden. Het zicht was erg slecht door de wolken, maar ik wist dat ik naar links moest om de volgende couloir in te kunnen. Daarna was het niet meer moeilijk en volle bak, maar vlak voor de couloir zag ik de organisatie staan, waardoor ik eventjes niet oplette. Mijn ski's raakte een grote steen, gelukkig kon ik herstellen en de goede afslag nemen met de gedachte nu word het makkelijk. Het woord makkelijk verdween alleen net zo snel weer uit mijn gedachten als dat het zuur in mijn benen liep. Ik moet het laatste steile stuk tot het bos overleven en dan maar zien hoe ik tot de finish kom, was mijn gedachte. Dat hielp, doel voor doel stellen. Ik kwam het bos in geskied en vond mijn weg naar het laatste stuk wat nagenoeg vlak was. Blind gaan! Blind gaan! Voordat ik er erg in had bereikte ik de boog met de finishlijn eronder, waar ik letterlijk zittend onderdoor kwam. Met een uiteindelijke 32e plek was ik niet erg tevreden, wel was ik erg trots op Giacomo met zijn vierde plek, volgende keer sta ik er fit bij en zit dat er misschien ook wel in.

Bekijk mijn finish op de onderstaande video en krijg een mooie algemene impressie van het evenement.

Crossing borders 2017

In het voorjaar van 2017 heb ik direct na het ski seizoen de ski's uitgetrapt en ben ik op de fiets gestapt. Mijn goede vriend Michiel stond namelijk al voor de deur, met fiets en fietskar(wel afgesproken van te voren hoor), en zei we gaan! Direct fietsten we vanaf Innsbruck de Brennerpas over en hoppa! de eerste grens was weggestreept. De eerste klim was niet echt een lekkere met alleen maar skikilometers in de benen en een Michiel die vanaf Nijmegen al zeker 900km warm had zitten draaien. Dat was dus aanklampen!

Het plan was om een mooie ronde door de Alpen landen te maken en om ongeveer met 2500km op de teller te zeggen: Stop! Het liep net ietsje anders, kijk de video om daar achter te komen..